Blogs

 

BESCHERMING

11 jan 2009, 22:55

Een tijdje geleden waren er in Amerika een man, een vrouw en hun zoontje van 4. De man en de vrouw hadden altijd maar ruzie. Dag in dag uit dronk de man en sloeg zijn vrouw dat het een lieve lust was. Het kind hoorde alleen maar die ruzie en het geschreeuw van zijn ouders.

Op een dag zat moeder een verhaaltje voor te lezen aan het kind toen manlief helemaal lavloos thuis kwam. Hij zocht zijn vrouw maar kon haar niet vinden. Al schreeuwend kwam hij ten slotte in de slaapkamer van zijn zoontje waar zijn vrouw aan het voorlezend was.

Hij was buiten zinnen en begon zijn vrouw te slaan waar zijn zoontje bij was. Zijn vrouw verdedigde haarzelf en duwde hem weg. Hij viel daardoor op de grond. Toen werd hij zo kwaad dat hij een mes pakte en zijn vrouw neerstak. Voor de ogen van zijn kind. De vrouw overleefde het drama helaas niet.

Het kind werd van de man afgepakt en de man ging de 12 jaar gevangenis in.

Intussen werd het kind opgevangen in een Christenlijke sociale school. Het kind had niet meer gesproken na het voorval en staarde alleen maar recht voor zich uit.

Het kind was niet Christenlijk opgevoed zo zeiden de hulpverleners dus hij wist niets van het geloof of wat dan ook.

Tijdens het handenarbeid werden er evangelische plaatjes van Jezus en zijn Dicipelen geplakt op een groot vel. Het kind wees naar het plaatje van Jezus. De leerkracht was verbaast want dit was de eerste keer dat hij uberhaubt iets deed.
" Was is er jongen " vroeg de leerkracht nieuwschierig, " weet je wie dat is"?

Toen zei de jongen:

" Dat is de man die mij vast hield, toen mijn Vader boos was op mijn Moeder"!

› Meer...

ALS JE HET EVEN NIET MEER ZIET ZITTEN

3 jan 2009, 21:55

Ik wist van aanpakken, zeiden ze, handen uit de mouwen, zij laat nooit de moed zakken, zeiden ze, iemand waar je op kunt bouwen, zeiden ze. De schouders eronder zei ik, en ik boog diep, nog dieper. Niemand leeft zonder een kruis te dragen zeiden ze, en ik liep er al die tijd mee door, ik had wat onder de leden zeiden ze, het gaat wel over zei ik. Maar het zat veel dieper, ik liep er uiteindelijk op vast, onder die last van mijn onvoltooid verleden ben ik uitgegleden.
Ik ben vergroeid met het verlangen en de wensen van de mensen om me heen, geboeid door jan en alleman mijn oor te lenen, mijn handen en mijn hart stond open, ik heb de benen uit mijn lijf gelopen. Ik zou je dragen... weet je nog? Ik zou er altijd voor je zijn, heb ik gelogen, heb ik gelogen, ik hield me groter, hield me groter dan ik was. Ik heb het niet gered, onder druk gezet, ben ik gebogen, in elkaar gedoken, gekrompen, kleiner, veel kleiner dan ik ben.
Ik heb mezelf belast met dit zelf gemaakte kruis vastgepind op verwijt en zelfbeklag. En wanneer ik aan den lijve ondervindt, dat wat je af wilt schudden, zich sterker aan je bindt, dringen verbeten splinters in mijn huid, en groeien aan mijn hart tot wanhoop uit. Te lang heb ik begraven woede onder lagen van verdriet. En verdriet verpakt in mooie kleuren van: let maar niet op mij, het gaat goed zoals je ziet.Maar het gaat niet goed zoals je ziet. Zo sta ik met mijn rug tegen de muur van mijn geestelijk failliet. Moe ben ik, zo moe. Na al dat moeten leg ik mijn hoofd in mijn handen. En ik zie alleen nog maar bodemloze grond onder mijn voeten.
"Dochter"zei Hij, toen Hij mijn schouder raakte, "waar was je al die tijd?"Ik heb nu geen zin om te praten, U moet me maar laten gaan, er zijn vast anderen die U harder nodig hebben dan ik, Ik ben U toch maar als last, ik ben bang dat ik.....En of ik het wil of niet welt mijn verdriet omhoog , met geweld houd ik me in en vecht mijn ogen droog. Ik laat me niet kennen, Niet Nu, Nu Niet!
Ik ken je" zei Hij, "Ik heb je gezien, Ik heb je met belangstelling gevolgd". Als Hij me zo goed kent waarom verzwijgt Hij dan mijn schaamte en mijn schuld? Alles wat in mij is gebogen, staat Hem scherp voor ogen. Hij staat klaar om Zijn vonnis uit te spreken. Maar, Hij zei:"Je last heb ik gedragen, ik heb mijn leven voor jou gegeven, ik heb je lief, zo lief." En je tranen zijn niet onopgemerkt aan mij voorbij gegaan. Ze hebben Mij geraakt, een voor een geraakt, als parels bij elkaar gespaard. Een kroon waarmee je wordt getooid wanneer je verleden is voltooid. Want Ik heb dagelijks geleden aan je versplinterende bestaan. Ik heb je niet verlaten, Ik zag je woede en verdriet, je bitterheid dronk ik zonder verwijt. Elke dag zocht Ik naar wegen om je uit te leggen, om je te zeggen: dat Ik van je houd, want Ik hou van jou, je bent mijn kind! Ik wil je alles vergeven, ik wil je redden en jou troosten, als je mij toelaat in jouw leven, ik zal er zijn, ieder dag.
Ik kijk op, huilend geef ik toe dat ik het alleen niet kan, ik ben zo moe, en vraag vergeving voor al mijn zonden, er valt een last van mijn schouders, ik heb U nodig, ik open de deur van mijn hart en laat Jezus binnen. Mijn nieuwe leven begint, niet dat het dan over rozen zal gaan, maar ik hoef het niet meer alleen te doen.
Nu leef ik samen met Jezus, mijn redder en verlosser elke dag.













Lieve mensen, mooi verhaal he,

Ook ik ben zijn kind,ook ik hoef het niet meer alleen te doen, ik geef toe dat ik het alleen niet kan, Ik heb Jezus nodig elke dag, en dank Hem voor wat Hij voor mij aan het kruis heeft gedaan, Hij zag mij toen Hij daar aan het kruis hing, uit liefde stierf Hij in mijn plaats, Hij zag ook jou, ook van jou houdt Hij, jij bent ook zijn kind, open je hart, laat Hem toe in je leven, het is de beste keuze die een mens kan maken, vraag vergeving van zonden, er zal een last van je schouders vallen, echt waar, je mag gewoon tegen Hem praten, zo krijg je een relatie met Jezus en de Vader, Jezus zal bij je komen wonen in de vorm van de Heilige Geest, er komt echte vrede en vreugde in je hart, je mag opnieuw beginnen, Hij staat nu aan de deur van je hart, laat Hem binnen!!Hij wacht op jou!!


› Meer...

Er is voor iedereen betaald!

3 jan 2009, 21:45


Dit verhaal speelde zich af op een Middelbare School in Amerika, waar godsdienstles een onderdeel vormt van de opleiding. Een tijdje geleden was er een godsdienstleraar die broeder Antionio werd genoemd, een fijn mens met een groot hart voor jongelui die het moeilijk hadden.De deur van zijn klas stond altijd open voor studenten die bij een andere les eruit gegooid waren. Het enige dat hij van ze verlangde was, dat ze zich aan de regels hielden.
Op een dag was Steve, een tweedejaars, er bij zijn eigen leraar uitgezet. Omdat geen enkele andere leraar hem wilde hebben, ging hij maar bij broeder Antionio in de les zitten. Een van de regels waar hij zich aan moest houden, was dat hij niet te laat mocht komen, dus kwam hij steeds net op het nippertje binnen. Zodra de bel ging ging hij er ook weer als een haas vandoor.
Op een dag vroeg broeder Antonio Steve om na te blijven, zodat hij even met hem kon babbelen.
''Zeg Steve, ik heb je nu een tijdje geobserveerd, maar... je vindt je nogal stoer, hè?'
Steve wendde zijn blik af en antwoordde onverschillig: 'Nou en?'
'Waar ben je eigenlijk goed in? Hou je van sport bijvoorbeeld?'
Steve keek snel even op en sloeg zijn ogen weer neer.
''Ik zit op bodybuilding, en ik train elke avond.' zei Steve, terwijl hij zijn schouders rechtte en zijn benen wat wijder uiteen plantte.
''Toe maar.'
'Elke avond doe ik tweehonderd push ups...'
'Mmm, niet gek...'
Antonio kreeg een idee, 'Zou je er ook 300 van kunnen maken?'
Dat was wel erg veel meer, maar Steve wou zich niet laten kennen en antwoordde cool, dat het hem waarschijnlijk wel zou lukken.
''In series van tien, bedoel ik. Je kunt telkens weer even uitrusten.'
Nou dan moest het helemaal lukken, meende Steve. Antonio zei dat Steve dat dan vrijdagmiddag voor de klas moest tonen en Steve ging akkoord.
De vrijdag brak aan en Steve was ruim voor tijd in de klas aanwezig. Dit keer ging hij zelfs vooraan zitten in plaats van op de achterste bank zoals anders. Toen de les begon haalde Broeder Antonio een grote doos donuts te voorschijn en niet van die goedkope uitgedroogde dingen, nee extra lekkere, met glazuur er op. Iedereen keek vol verwachting toe, het was vrijdag het laatste uurtje van de week. Misschien kregen ze zelfs wel een vroegertje.
Antonio ging naar het eerste meisje op de eerste bank van de eerste rij en vroeg: 'Cynthia, wil jij een donut?'
Cynthia antwoordde: 'Graag.'
Toen richtte hij zich tot Steve en vroeg: 'Steve, zou jij tien push ups willen doen, zodat Cynthia haar donut kan krijgen?´
´Oké.´riep Steve. Hij deed tien vlugge push ups, een makkie en ging weer zitten. Cynthia kreeg de donut en Antonio vroeg aan de volgende leerling: 'Joe, wil jij een donut?'
Zo ging het de rij langs. Voor iedere donut deed Steve tien push ups. Tot hij bij Scott kwam. Scott was captain van het footballteam en center van het basketbal team. Hij was erg popie en altijd zwermden er meiden om hem heen. Toen hem gevraagd werd of hij een donut wou antwoordde hij: 'Luister goed, man, ik kan mijn eigen push ups wel doen, daar heb ik Steve niet voor nodig.'
Antonio zei: 'Scott, het is mijn klas en mijn donuts. Ik bepaal wat de prijs is en Steve doet voor elke donut tien push ups.'
'Dan hoef ik er geen een,'' antwoordde Scott minachtend.
De leraar richtte zich kalm tot Steve en vroeg: 'Steve, wil je tien push ups doen, zodat Scott een donut kan krijgen die hij niet wil?'
Steve, die inmiddels al wat vermoeid begon te raken deed ook voor Scott tien push ups. Scott schreeuwde: 'He, hallo! Ik wilde geen donut, dat zei ik toch!'
'Hoor es,' was het antwoord van Antonio, ''Je hoeft hem niet te nemen, laat maar liggen. Er is in ieder geval voor betaald.'
Steve raakte langzamerhand behoorlijk vermoeid. Tussen de push ups bleef hij nu op de grond liggen, dat spaarde hem krachten. Je kon zweetdruppels op zijn gezicht zien. De derde rij was nu aan de beurt. Er waren er steeds meer die nee zeiden en al die niet geaccepteerde donuts stapelden zich op. Steve moest nu echt veel moeite doen om zich op te drukken. Hij zag helemaal rood in zijn gezicht. Robert werd aangesteld om erop toe te zien, dat Steve zijn push ups goed afmaakte. De vierde rij was aan de beurt. Broeder Antonio telde vlug de koppen. Het werd een beetje rommelig in de klas, want er waren wat lui bijgekomen uit andere klassen, die bij het raam bleven staan. Snel berekende hij dat het totaal van de push ups die gedaan moesten worden was opgelopen tot 340. Zou Steve het redden?
Zo langzamerhand kreeg iedereen vreselijk medelijden met Steve, die aan het eind van zijn krachten was. Even dreigde het mis te gaan toen er nog een jongen de klas binnen stapte. Iedereen schreeuwde: 'Buiten blijven, idioot!'
Maar Steve steunde: 'Nee, laat ... maar!!'
De klas werd doodstil. Zelfs voor deze jongen werd er een donut betaald, heel langzaam en met de uiterste inspanning. De klas dacht dat Steve er wel dood bij kon neervallen. Zijn armen trilden en het zweet stroomde van zijn gezicht. Eindelijk was het laatste meisje aan de beurt.
'Susan, wil jij een donut? vroeg de leraar.
Susan schudde traag van nee.
'Steve, wil je nog tien keer opdrukken zodat Susan de donut kan krijgen die ze niet wil?'
Een groot protest rees op uit de klas. Kon niemand Steve helpen? Nee, hij moest het helemaal alleen doen. De klas telde mee. Acht, negen.... tien! Hoera!! het was gelukt! Steve bleef liggen, niet in staat zich nog te bewegen. Toen het gejuich verstomde, hief broeder Antonio zijn hand omhoog.
'Voordat jullie weggaan nog even dit:' zei hij.
'Ik heb jullie vaak verteld van Jezus en het deed jullie niks. Maar nu begrijp je zeker wel wat Hij heeft gedaan voor de wereld. Voor iedereen heeft Hij de hemel verdiend door te lijden aan het kruis. Voor wie wil en voor wie niet wil. Hij volbracht het. Wees niet zo hoogmoedig om te denken dat je Hem niet nodig hebt. Als je er nog met me over wilt doorpraten, dan blijf je maar na.'
Er bleef die middag één jongen zitten om met Broeder Antonio te praten en zijn naam was... Steve.

› Meer...

ALS HET ER OP AAN KOMT

2 jan 2009, 12:56

Heer, houd mijn hand vast

wanneer mensen dat niet kunnen

Heer geef me rust en vrede

juist wanneer niemand me dat lijkt te gunnen

Heer, wees mijn licht

als de wereld donker is

Heer, hoor naar mijn gebed

als ik een menselijk luisteren mis



Vader, soms heb ik mensen nodig

maar zijn ze te ver bij mij vandaan

en ik heb echt geen zin meer

om steeds "alarm" te slaan

Leer me Heer dat juist in het diepste donker

mensen niet mijn toevlucht zijn

maar dat ik rennen moet naar U Heer

dichtbij U moet willen zijn



Soms is dat zo moeilijk Vader

omdat ik een tastbare knuffel dan zo vreselijk mis

Maar geef me juist dan dat intens diepe gevoel

dat er geen betere vriend dan Jezus is

› Meer...

WIE ZAL DE ANTICHRIST KUNNEN OVERWINNEN,WIE ZAL DE VOLKOMEN OVERWINNAAR ZIJN? openbaring 5

27 dec 2008, 12:53

WIE ZAL DE ANTICHRIST KUNNEN OVERWINNEN,WIE ZAL DE VOLKOMEN OVERWINNAAR ZIJN? OPENBARING 5.

In principe biedt God iedereen de kans zich daarvoor aan te melden. De boekrol ligt OP [niet in] zijn rechterhand en wordt als ware aangeboden aan wie maar in staat is hem aan te nemen en zijn zegels te openen. Deze aanbieding wordt zelfs geproclameerd door een sterke engel met luider stem: Wie is waardig de boekrol te openen en haar zegels te verbreken? Die stemt klinkt door het heelal, langs de zonnen, de manen, en de sterren, op de aarde en onder de aarde. Als antwoord klinkt alleen een doodse stilte. NIEMAND is waardig, NIEMAND biedt zich aan.

Wat een vreselijke, teleurstellende ervaring voor Johannes, om te ontdekken dat er niemand in de hemelen noch op de aarde in staat is dit grote werk voor God te doen. Tot zijn schaamte voelt hij zich daar ook niet geschikt voor. Als alle engelen in de hemel hun adem inhouden, in afwachting van een antwoord, is het enige, waardoor de stilte verbroken wordt, het gesnik van Johannes: Ik weende zeer, omdat niemand waardig was gebleken de boekrol te openen of die in te zien.

NIEMAND WAARDIG. Zou deze conclusie ook eenmaal in de hemel geklonken hebben, toen God deze wereld wilde verlossen van haar zonde en er geen mens gevonden kon worden, voldoende rein, voldoende heilig, voldoende toegewijd om dit allesomvattende werk te verrichten? Omdat er geen mens gevonden kon worden, heeft God tenslotte Zijn Zoon gezonden om mens onder de mensen te worden en ZICHZELF te offeren om dit verlossende werk te verrichten.

NIEMAND WAARDIG. Als er op dit beslissende moment in de Openbaring niemand wordt gevonden om het Boek met Zeven Zegels te openen en Gods laatste plan met deze wereld te vervullen, wat zal er dan gebeuren? Zal deze wereld dan voor altijd door moeten gaan met haar mensonterende en God bedroevende aftakeling van deze schepping? Zal de duivel dan alsnog in de gelegenheid zijn de mensheid mee te slepen in zijn maalstroom van zonde en verderf? Zal de materiële, de zedelijke en de geestelijke vervuiling dan zulke vormen aannemen, dat de mensheid in zijn eigen vuil te gronde zal gaan? God verhoede dat!

Openb. 5 : 5-7 En een uit de oudsten zeide tot mij: Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids, heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen. 6 En ik zag in het midden van de troon en van de vier dieren en te midden der oudsten een lam staan, als geslacht, met zeven horens en zeven ogen; dit zijn de zeven Geesten Gods, uitgezonden over de gehele aarde. 7 En het kwam en heeft (de rol) aangenomen uit de rechterhand van Hem, die op de troon gezeten was.

Daar wordt Johannes door één van de oudsten aangesproken: Ween niet. Ben je dan zo blind geweest, Johannes? Waarom heb je niet beter om je heen gekeken? Je bent toch in de hemel. Je hebt toch God de vader gezien. Je hebt de Heilige Geest gezien. Doe je ogen open, Johannes: Zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids.

Inderdaad moeten Johannes’ ogen opengaan. Hij ziet om zich heen. Hij verwacht een leeuw, maar ziet een lam. Een lam, dat hij herkent, waarvan Johannes de Doper eens geroepen had: Zie het lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt. De mensen dachten, dat zij dat lam geslacht hadden., maar in feite bleek het een leeuw, die overwonnen heeft. Jezus was de grote overwinnaar.

Ook in de laatste grote wereldbrand moet een grote, beslissende overwinning behaald worden. Waardig is alleen degene, die bewezen heeft overwinnaar te zijn. Jezus heeft dat bewijs geleverd! Dezelfde Jezus, die Johannes nu ziet Als een lam, als geslacht, met zeven horens en zeven ogen. Men dacht Hem –uitgeroeid- te hebben, maar de zeven horens bevestigen zijn overwinningskracht en de zeven ogen bevestigen, dat de geest des levens krachtig op Hem is.

Johannes kan zijn tranen drogen. Hij herkent Hem, die hij zo innig liefhad. Wat een vreugde voor Johannes, dat zijn Heer, met wie hij drie jaar lang door Israël had rondgewandeld, alweer Degene was, die de oplossing bracht, waar niemand anders in staat was die te brengen: Hij heeft de boekrol aangenomen, Hij is in staat haar te openen en te lezen, Hij is waardig om de inhoud daarvan uit te voeren en wordt daarmede ook de initiatiefnemer van het gebeuren in de Openbaring.

uit: Geen uitstel meer - J.W. Embrechts

› Meer...

een mooi verhaal

22 dec 2008, 14:27

Toen ik in de eerste klas zat van de middebare, zag ik een jongen van mijn klas naar huis lopen met al zijn boeken.

Kyle was de naam, ik vroeg me af waarom hij al die boeken mee naar huis nam.
Ik dacht bij mezelf; ' Vast weer zo'n nerd. '
Ik had een druk weekend gepland, zaterdag avond een feest en zondag zou ik gaan voetballen met mijn vrienden.
Ik haalde mijn schouders op en liep door.
Terwijl ik verder liep, zag ik een groepje jongens aan komen rennen.Ze renden naar Kyle en sloegen hem al zijn boekenuit zijn handen en lieten hem struikelen op de vieze natte grond.
Ik zag zijn bril door de lucht vliegen, hij lande een paar meter verder in het gras.

Hij keek op en ik zag een trieste blik in zijn ogen.

Ik had medelijden met hem en liep op hem af.
Ik hielp hem zijn boeken op te rapen en terwijl hij zocht om zijn bril zag ik een traan over zijn wang rollen.
Toen ik de boeken weer aan hem gaf keek ik hem aan en zei tegen hem: ' Alsof die Jongens niks beters te doen hebben '.
Hij keek me aan en zei;' Hartstikke bedankt '.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Dit was 1 van de glimlachen die echte dankbaarheid uitstraalden. Ik vroeg hem waar hij woonde.
Hij bleek bij mij om de hoek te wonen, Hij vertelde me dat hij hiervoor altijd naar een priveschool ging.
Voorheen zou ik nooit met dat soort mensen omgaan.
Kyle en ik hebben de hele terugweg gepraat. Ik tilde zijn boeken. Ik vroeg hem of hij zin had om mee te gaan voetballen van het weekend. Hij wilde en in het weekend leerde ik Kyle nog beter kennen. Ik mocht hem echt,en mijn vrienden dachten er net zo over.
Maandag; Daar was Kyle weer met zijn stapel boeken.
Ik sprak hem aan en zei dat hij nog eens gespierd zou worden als hij elke dag die boeken mee zou nemen.
Hij moest lachen en ik nam de helft van zijn boeken over.
Vier Jaar ging er voorbij.Kyle en ik waren de beste vrienden geworden. In het laatste Jaar begonnen we te denken aan studeren.
Kyle zou naar Groningen gaan en ik naar Delft.
Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven, ook al gingen we zo ver van elkaar weg. Kyle wilde dokter worden, ik hield het bij Prof-voetballer, Studeren was gewoon niks voor mij.
Het eindexamen narderde, Kyle zou tijdens de uitreiking van zijn diploma een speech houden.
Ik plaagde hem door te zeggen dat hij een nerd was, maar ik was zo blij dat ik zelf niet op dat podium hoefde te staan.
Op de dag van de uitreiking zag ik Kyle. Hij zag er goed uit, zelf's die bril van hem stond hem goed.Er waren dagen dat hij echt geluk uitstraalde, waardoor hij soms meer afspraakjes had dan mij.
Soms was ik gewoon jaloers op hem.
Vandaag was 1 van die dagen.
Ik kon zien dat hij zenuwachtig was voor de speech.
Ik sloeg mn arm om hem heen en wenste hem succes. Hij keek met aan met zijn dankbaare blik, lachte, en zei; ' Bedankt. '
Daar stond hij dan.Hij schraapte zijn keel en begon; ' Je eindexamen is een periode waarin je mensen bedankt die je hebben geholpen door deze moeilijke tijd heen te komen.Je ouders, broers, zussen, misschien Je mentor.. Maar het belangrijkste van allemaal; Je vrienden.Ik sta hier om Jullie te vertellen dat het hebben van een goeie vriend het mooiste is wat Je kunt hebben.
Ik sta hier om Jullie te vertellen dat er niets mooiers is dan iets te kunnen betekenen voor een ander '.' Ik zal Jullie een verhaal vertellen. '
Ik keek met ongeloof naar Kyle toen hij begon te vertellen over onze eerste ontmoeting.

Hij wilde die week zelfmoord plegen.
Hij vertelde dat hij zijn schoolkluis had leeggehaald, zodat zijn moeder later niet al die boeken naar huis hoefde te dragen.
Kyle keek me diep in mijn ogen aan en liet een kleine glimlach zien, ' Gelukkig leef ik nog '.
Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden over dat ene moment in zijn leven hoorde ik het publiek emotioneel zuchten.
Ik zag zijn vader en moeder diezelfde dankbare blik zoals Kyle die had naar mij toe werpen.

Nu pas realiseerde ik me wat ik had betekent voor Kyle.

Onderschat nooit de kracht van een actie,

Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen.

› Meer...

COMPLIMENTJE

22 dec 2008, 14:25

Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle
klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam enige ruimte te
laten. Daarna zei ze tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze over deze
klasgenoten zouden kunnen vertellen achter de naam moesten schrijven en dat
ze achter iedere naam iets moesten schrijven.
De opdracht duurde het gehele lesuur. En aan het einde van de les moest de
opdracht ingeleverd worden bij de lerares.

In het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad en schreef per
leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun
lijst. Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen. 'Is dat
echt zo?', kon je horen fluisteren, 'Ik wist niet dat ik voor iemand anders
waarde had!' en 'Ik wist niet dat anderen mij zo leuk vinden', waren de
over het algemeen gehoorde commentaren.


Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken. Ook wist de
leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover
gesproken hadden, maar dat was ook niet het belangrijkste. Die oefening had
zijn effect gehad. De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.


Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een
oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze ging.
De kerk was overvol met vele vrienden. Een voor een gingen de mensen die van
hem gehouden hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen
hem zijn laatste eer.


De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan haar: 'Bent u
Marks wiskunde lerares?' Zij knikte bedroeft en zei zachtjes; 'ja'. Toen zei hij; 'Mark heeft zeer vaak over u gesproken'.


Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en de meeste van Marks
vroegere klasgenoten, ook aanwezig, waren bij elkaar gaan zitten. Marks
ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan. 'We willen u iets laten
zien', zei Marks vader en haalde een portefeuille uit zijn broek. 'Dit
vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken nadat hij gesneuveld was
en we dachten dat u het zou herkennen'.


Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar
geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer
dichtgevouwen was. De lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad
was waarop alle goede, opbeurende en positieve dingen stonden die zijn
medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen geschreven had.'Wij willen
u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft', zei Marks moeder.
'Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.'


Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Charlie lachte een beetje en bekende: 'Ik heb mijn lijst ook nog. Deze ligt
in de bovenste lade van mijn bureau'.
Heleen, de vrouw van Joost, zei: ' Joost heeft me gevraagd of ik uw lijst
in ons trouwalbum wilde plakken'.
Ik heb mijn lijst ook nog zei Marylin. 'Ik heb hem in mijn dagboek
geplakt'.
Toen deed Vicky, een van de andere leerlingen, haar handtas open en haalde
haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen. Helemaal bijeen
geplakt en duidelijk veel gebruikt. 'Ik neem hem overal mee naar toe' zei
Vicky en voegde er aan toe 'Volgens mij heeft iedereen die lijst nog, en
onder handbereik'.
De lerares was totaal ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest gaan
zitten. Ze huilde om Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou zien.

› Meer...